You are currently viewing Σε έχω δει πώς προδίδεις αγαθούς σκοπούς, γράφει ο Παύλος.

Σε έχω δει πώς προδίδεις αγαθούς σκοπούς, γράφει ο Παύλος.

Σαν σήμερα, το 1922, όταν εμείς ονειρευόμασταν τσάι στην Άγκυρα, συνελήφθη ο Μαχάτμα Γκάντι για πρώτη φορά, έχοντας κατηγορηθεί για “ανταρσία”. Μιλάμε για τον άνθρωπο που έδωσε ψυχή στην ιδέα της μη βίας, που απέδειξε πως την αλλαγή δεν την φέρνουν ούτε τα τανκς, ούτε τα γκλοπ, ούτε τα μολότοφ, γιατί η αλλαγή είναι ζήτημα μόνιμου αγώνα, ενός αγώνα υπέρ όλων των ανθρώπων, άρα ενός αγώνα ειρηνικού και κυρίως με αγαθούς σκοπούς.

Ρωτάω, λοιπόν, εγώ Λαέ του metomati: Δεν μας έφτανε ο Γκάντι;

Σχεδόν κάθε μέρα φτάνουν πια στα αυτιά και τα μάτια μας περιστατικά αστυνομικής βίας. Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία. Μία τεράστια ευκαιρία. Μία ευκαιρία για να διεκδικήσουμε με αξιώσεις τον εκσυγχρονισμό ενός θεσμού που τείνει να μας υπενθυμίζει όλο και συχνότερα το ζοφερό του παρελθόν.

Ευκαιρία και υποχρέωση

Εκτός από ευκαιρία, όμως, ήταν και υποχρέωση. Σας θυμίζω το σπουδαιότερο, ίσως, άρθρο του Συντάγματος, το άρθρο 120. “H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”. Γιατί ναι, ένας αστυνομικός που χτυπά με μένος έναν πολίτη παραβιάζει το Σύνταγμα. Κάθε “γκλοπιά” σε άοπλο πολίτη είναι “γκλοπιά” στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ένα θεμελιώδες δικαίωμα (βλ. άρθρο 5, παρ. 2 του Συντάγματος). Αν δείξουμε ανοχή στην παραβίαση, δεν θα αργήσει και η κατάλυση. Η Ιστορία μας το έχει αποδείξει.

Με άλλα λόγια, είχαν όλοι αγαθούς σκοπούς. Όλα ήταν έτοιμα. Τι έλειπε; Μία ψύχραιμη αντίδραση. Για παράδειγμα μια ειρηνική πορεία. Ίσως συλλογή υπογραφών σε έκταση που θα είχε όντως βαρύτητα. Θα μπορούσε επίσης να γίνει κινητοποίηση των πιο επιφανών προσωπικοτήτων. Ίσως να βοηθούσαν και οι Ερινύες που θα ταλάνιζαν του υπεύθυνους, όλοι οι άνθρωποι έχουν συνείδηση.

Αντί να γίνουν αυτά, όμως, τι έγινε;

Κατέληξε, μία πορεία με καλές προϋποθέσεις  και ιερό κίνητρο, να δίνει τροφή στην ρητορική και την επιχειρηματολογία όσων ευθύνονται για την κατάσταση και σχεδόν να νομιμοποιεί την βία των αστυνομικών. Γιατί; Γιατί κάποιος θεώρησε σωστό να επιτεθεί σε εκείνους που κατηγορεί πως του επιτίθενται. Είναι σαν κάποιος να αυτοκτονεί επειδή φοβάται πως θα πεθάνει.

Το “παλικάρι” που επιτέθηκε εχθές στον αστυνομικό χρωστάει μία συγγνώμη. Όχι τόσο συγγνώμη στον αστυνομικό, εκείνος ήξερε που έμπλεκε, στα ΜΑΤ ήταν. Το “παλικάρι” αυτό χρωστάει μία συγγνώμη σε εμάς. Σε εμάς που πιστέψαμε πως ήρθε η ώρα της αλλαγής, πως είχαμε αδιαπραγμάτευτα το ηθικό πλεονέκτημα και πως το δίκαιο θα επικρατούσε. Πρόδωσε μία ολόκληρη γενιά, στιγμάτισε τους αγώνες της ως τώρα, ίσως και όσους γίνουν στο άμεσο μέλλον. Έδωσε βάση σε μία ανυπόστατη, παράλογη και ελαφρώς γραφική θεωρία, την θεωρία των δύο άκρων. Την θεωρία που κάθε κρυφοαυταρχικός επικαλείται ενάντια σε κάθε τι φρέσκο, ανανεωτικό και ελπιδοφόρο.

Λαέ του metomati,

Σε εκλιπαρώ, μην ταυτίσεις τους αγώνες μας για δικαιοσύνη με αυτές τις ακρότητες. Εμείς οι νέοι δεν είμαστε αυτό. Εμείς οι νέοι έχουμε όραμα. Έχουμε αγαθούς σκοπούς. Εμείς οι νέοι θέλουμε να κλείσουμε τις πληγές του παρελθόντος, θέλουμε να πατήσουμε στους ώμους σου για να φτιάξουμε έναν όμορφο κόσμο. Κάνε μας την χάρη και μην φορέσεις παρωπίδες. Εμπιστεύσου μας και θα είσαι περήφανος σε λίγα χρόνια.

Ας ελπίσουμε όσοι τραυματίστηκαν να θεραπευτούν και οι πληγές να κλείσουν. Και εκείνες του σώματος και εκείνες της ψυχής.

ΣΕ ΕΧΩ ΔΕΙ – πάντα με αγαθούς σκοπούς

Paul Zagorakis

Ο Παύλος αποφοίτησε από το Λύκειο Αναβρύτων και τώρα σπουδάζει Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία στην Πάντειο. Θέλει να γίνει πρωθυπουργός αφού πρώτα γίνει πιλότος, διπλωμάτης, ηθοποιός, τραγουδιστής και συγγραφέας. Βλέπει σειρές στο Netflix και παίζει Football Manager.