Η ιδέα δεν ήταν δική μου. Ήταν μια πρόκληση που δέχτηκα πριν τρία χρόνια από ένα συνεργάτη: “Αφού τα κάνεις όλα γλυκά κουταλιού γιατί δε φτιάχνεις κάτι με καλαμπόκι σε σιρόπι;”.
Πήγα στη λαϊκή αγορά προς τα τέλη Αυγούστου και αγόρασα τρεις “κούκλες” καλαμποκιού. Κούκλες τις λένε στη Μεσσηνία λόγω των χρυσών μαλλιών που προστατεύουν τα σποράκια. Ε, και το έδεσα!
Έχεις εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά; Το ήξερες οτι ένα βρώμικο πάνελ, μπορεί να έχει απώλειες στην απόδοσή του ακόμη και πάνω από 80%!
Αυτό στην πράξη σημαίνει απώλεια εσόδων πολλών χιλιάδων ευρώ για τον ιδιοκτήτη. Επιπλέον, οι ακαθαρσίες και η σκόνη που συσσωρεύονται σε μακροχρόνιο ορίζοντα προκαλούν φθορές. Αυτές, μπορεί να γίνουν μόνιμες και ουσιαστικά να αχρηστεύουν το πάνελ.
Θυμάμαι ότι δάγκωνα έναν μπεζέ κι έπαιζα με κάθε μπουκιά στον ουρανίσκο μέχρι να διαλυθεί ο αφρός. Μπεζέδες ή μαρέγκες, Πες τε τους όπως θέλετε . Αφράτοι να είναι. Αφράτοι και αδιανόητα ζαχαρένιοι. Με το ένα χέρι δάγκωνα και με το άλλο έκανα την παλάμη μου “πιατάκι” μην τυχόν και λερωθώ.
Μπορείς να τα πεις και λαδοκούλουρα κανέλας με κρασί ή κρασοκούλουρα κανέλας με ελαιόλαδο αφού η αναλογία είναι ίση.
Σου έχει τύχει ποτέ να βιώνεις κάτι ας το πούμε “παράπλευρα” και μετά από μήνες να αποκωδικοποιείς τι είναι αυτό που πέρασε από τα μάτια σου; Το έπαθα με τον Τριπόταμο της Τήνου.
Ευτυχώς υπάρχουν κάτι φωτογραφίες στο κινητό μου, όχι καλλιτεχνικές, ούτε με σωστά κάδρα που με βοηθάνε να επεξεργαστώ κάποια δεδομένα. Μάλλον τις έβγαλα τυχαία γιατί βρέθηκα εκεί για άλλο λόγο.
Είναι οι αέρηδες των Κυκλάδων, είναι το απέραντο μπλε σε ουρανό και θάλασσα, είναι η καθαρότητα του λευκού, είναι οι ίδιοι οι Τήνιοι και η Τηνιακή Φιλοξενία;
Τα γλυκά κουταλιού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Θέλουν υπομονή, ηρεμία και την καλύτερη πρώτη ύλη. Ειδικά το πορτοκάλι γλυκό κουταλιού είναι φαινομενικά ένα εύκολο γλυκό αφού περιέχει φυσική πηκτίνη, αλλά ο σκοπός είναι να μείνει όμορφο και λαχταριστό το κομμάτι που θα σερβιριστεί στο γυάλινο πιατάκι. Ιδού η δική μου εκδοχή.
Για να είμαι ειλικρινής δε γνώριζα την ύπαρξη του μουσείου του μεγάλου πρωθυπουργού της Ελλάδας, Ελευθέριου Βενιζέλου. Βρίσκεται στον ιδανικότερο τόπο: Στο πάρκο για την Ελευθερία. Για να είμαι ακόμη πιο ειλικρινής δεν είμαι η ιδανική περίπτωση για να σας ξεναγήσει.
Στάθηκα στα λαογραφικά στοιχεία που πάντα μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον, στα έπιπλά της εποχής, στις πένες και σε κάποια οικονομικά, πολιτικά, στρατηγικά ντοκουμέντα που φάνηκαν σοκαριστικά.
Μπορείτε να αναζητήσετε σωστές πληροφορίες στο διαδίκτυο και να το επισκεφθείτε με την πρώτη ευκαιρία γιατί πρόκειται για μια τρισδιάστατη βιβλιοθήκη ιστορίας, λαογραφίας και οικονομίας.
Ο συνδυασμός του λεμονιού με το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο είναι ακαταμάχητος. Ειδικά όταν τα λεμόνια είναι κομμένα από το διπλανό ελαιώνα και τα κάνεις μαρμελάδα λεμόνι με αγουρέλαιο.
Ομπρελίτσες της Εύης
Όλοι κρατάμε από μία ομπρέλα…
Όταν κάτω απ’ αυτή βρίσκονται δύο μαζί,
το ταξίδι,
και με ήλιο και με βροχή,
είναι μαγικό!
Εσείς κάνετε σχέδια με στυλό; Όταν ήμουν 10 χρονών παρακολούθησα τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Στην Καλαμάτα. Τότε που στεγαζόταν η ΔΕΠΑΚ σε ένα σκοτεινό χώρο μέσα στο πάρκο του ΟΣΕ. Εκεί που έμαθα τι είναι η μεταξοτυπία, πως φτιάχνονται οι αφίσες με πινέλα, πως μετράμε με το μάτι. Μετά το σπούδασα και όλα άλλαξαν. Όλες οι ζωγραφικές εμπειρίες, τα πινέλα, τα μολύβια και οι μαρκαδόροι μεταφέρθηκαν στα άπειρα κλικς του ποντικιού και χάθηκε όλη η μαγεία.