Θα πάω στη θεία μου, είπε. Κάτι σαν απειλή στη μητέρα του. Το ανίψι δεν είναι παιδί σου αλλά μπορεί να είναι "κάτι σαν παιδί σου". Το κοιτάζεις και έχει ίδιο βλέμμα με την αδερφή σου ή τα μάτια της ή μια ελιά στο ίδιο σημείο ή τα στραβά της πόδια ή τίποτα από τα παραπάνω.
Είχα κάνει ήδη δικό μου παιδί όταν ανακάλυψα ότι τις χάντρες, αυτά τα νόστιμα άσπρο-φούξια φασόλια, δεν τις λένε ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ. Τις μαγείρευε η γιαγιά η ανδριώτισσα και έπειτα η μάνα μέχρι που πέρασε και στη δική μου οικογένεια. Αλλά σταμάτησα να τις αποκαλώ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ γιατί αισθάνθηκα ότι με κοιτάζουν περίεργα και δε με καταλαβαίνει κανείς.
Πριν αρχίσω να γράφω, τηλεφώνησα στην Κατερίνα Ρεμούνδου, τη μαγείρισσα του Ζοζέφ στον Πιτροφό της Άνδρου, για να σιγουρευτώ ότι δεν τα έχω χαμένα. Μόλις απάντησε στην κλήση μου μπήκα κατευθείαν στο θέμα, χωρίς καλωσορίσματα κτλ.
Σίγουρα έχεις στην παρέα σου μια φρουτο-οικοτέχνισσα. Δεν έχει σημασία αν ασχολείται κατ΄επάγγελμα ή απλώς έχει αγάπη για τα φρούτα. Μια γυναίκα που γνώρισες σ΄ένα ταξίδι ή σε μια παρέα και όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτά. Συνήθως έχει και μια θεία, γιαγιά, φίλη ή κουμπάρα που ανταλλάσουν απόψεις και ιδέες.
Πάμε πίσω στο χρόνο για να φτάσουμε στο σήμερα. Πάμε στην Αρχαία Ελλάδα για να φτάσουμε στην Ορθοδοξία και στους στίχους του Γκάτσου για την μυρτιά. Γιατί η χώρα μας…
Αυτή η μανία μου να αποθηκεύω φρούτα και λαχανικά σε βαζάκια μ’ έχει βγάλει ασπροπρόσωπη πολλές φορές. Μπορεί να είναι αλείμματα, μαρμελάδες, πίκλες. Ανάλογα τα κέφια και ανάλογα τι βρίσκω φρέσκο και λαχταριστό κάθε εποχή στον πάγκο της λαϊκής.
Τις τελευταίες 15 ημέρες έφτιαξα 4 διαφορετικά βαζάκια και θα τα περιποιηθώ καταλλήλως με τους φίλους μου στις επόμενες τσιπουροποσίες ή κρασοκατανύξεις που θα οργανώσουμε.
Φασολάκια φρέσκα, ντομάτες φουσκωτές, μωβ και άσπρα σκόρδα ακόμη και κοντοστούπικα αγγούρια.
Ξεκινάω την καταγραφή με τη σειρά που τα έφτιαξα κι εσείς κρατήστε σημειώσεις.
Τους ανθρώπους που δημιουργούν τους θαυμάζω. Αυτούς που σαν βασικό εργαλείο δουλειάς έχουν τα ίδια τους τα χέρια και βοηθό ένα πινέλο, έναν τροχό, ένα ψαλίδι, ένα φρούτο, ένα ξύλο, μια κλωστή, λίγο πηλό, μια πέτρα.
Αυτούς τους ανθρώπους που κατασκευάζοντας αντικείμενα, παράγουν πολιτισμό.
Υπάρχει μια λεπτή κλωστή που χωρίζει την παράδοση από τους νεοτερισμούς. Ειδικά στα γλυκά κουταλιού.
Παραδοσιακό γλυκό κουταλιού ονομάζεται οτιδήποτε προέρχεται από τις παλαιότερες γενιές, κυρίως τις νοικοκυρές στην προσπάθειά τους να συντηρήσουν φρούτα για το χειμώνα, να αξιοποίησουν στο 100% τα αγαθά του νοικοκυριού τους ή απλώς να έχουν αποθηκευμένα κεράσματα για τον ξαφνικό επισκέπτη.
Περίεργο θέμα οι ανθρώπινες σχέσεις. Άραγε πόσοι φιλόσοφοι έχουν αναφερθεί σ’ αυτές. Πόσα βιβλία έχουν γραφτεί και πόσοι καναπέδες ψυχολόγων έχουν λιώσει στην προσπάθεια να τις αναλύσουν διεξοδικά και εν τέλει θεραπευτικά.
Μέσα στις 3 πρώτες εβδομάδες στο #metomati έχουμε καταγράψει συνταγές, ταξίδια, ανθρώπινες σχέσεις, εμπειρίες και όμορφες εικόνες. Γιατί η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Που μπορούν να παίζουν όλοι ανεξαρτήτου φύλου ή ηλίκας.
Το ότι κυκλοφορεί και σε επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια το γνωρίζατε; Και μάλιστα Ελληνικής κατασκευής!
Για κάποιους είναι μπάρα ενέργειας για εμάς είναι το παστέλι χωρίς ζάχαρη της ανδριώτισσας γιαγιάς.
Ευτυχώς στην παρέα μου έχω πολλούς μερακλήδες ή φαγανούς ή κοιλιόδουλους ή απλώς ταύρους. Γιατί οι γνήσιοι ταύροι τρελαίνονται για το καλό φαγητό. Όποιο είναι κι αν είναι αυτό αρκεί να είναι άριστα φτιαγμένο.
Από ένα σπάνιο χαβιάρι μέχρι ένα ισορροπημένα ξιδάτο σκόρδο.