Είναι δύσκολο να ζυγίσεις τις δύο κατηγορίες Ελλήνων, αυτών που μένουν και αυτών που φεύγουν. Ο Μάνος Μακρυγιαννάκης μπορεί να έφτασε στις Βρυξέλλες για μία καλύτερη ζωή όμως αρνείται να βγάλει την Κρήτη από μέσα του. “Μαντινάδες λες;” Φεύγει χωρίς απάντηση και επιστρέφει με μία βίβλο στο χέρι.
Η πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή Στέλιου Κούλογλου για τη ΦΥΓΗ ΕΓΚΕΦΑΛΩΝ (BRAIN DRAIN) με έστειλε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο των Βρυξελλών, να μιλήσω για τους λόγους που έμεινα στη χώρα μου.
Εμένα που με βλέπεις είμαι 48 χρονών πια…
Δεν είμαι στη μέση, την έχω ξεπεράσει. Ας μην γελιόμαστε ποιος φτάνει μέχρι τα 100;
Μάλλον γι’ αυτό, “να τα εκατοστήσεις” είναι μία όμορφη ευχή γενεθλίων!
Μια αξιολάτρευτη οικογένεια από τις λιγοστές που έχουν μείνει δεμένες σαν μία γροθιά. Ο παππούς Σταύρος είναι ασταμάτητη μηχανή παραγωγής ιδεών. Σπουδαία προσωπικότητα από αυτές που χαίρεσαι να κουβεντιάζεις μαζί του με τις ώρες. Αν βρεθείς κοντά του, θα σου μιλήσει με καμάρι για τις ομορφιές του τόπου του, για την πλούσια βλάστηση και την πηγή με το νερό στο αγαπημένο του μέρος, τη ΣΕΤΤΑ. Εκεί από όπου προέρχεται και το νερό που χρησιμοποιούν για τα αποστάγματά τους. Τα παιδιά του, ο γιος του Φώτης μαζί με τη σύζυγό του Άγγη μεγαλώνουν τα τρία τους παιδάκια, τα εγγονάκια του κυρίου Σταύρου, και δίνουν ζωή στα άλλα τρία καμάρια τους: το ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΣΕΤΤΑ, το ΚΑΛΟ MΑΣ ΤΣΙΠΟΥΡΟ και το ΠΑΛΑΙΩΜΕΝΟ ΤΣΙΠΟΥΡΟ.
Γυναίκα παλιάς κοπής στη σύγχρονη Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, ανοιχτόμυαλη, καλόκαρδη, ευγενική, γλυκιά, εξυπηρετική, δραστήρια, δυναμική, χαμογελαστή.
Δεν το σκεφτήκαμε δεύτερη φορά. “Street food. Πάμε; Πάμε!!!” Αφού αφήσαμε τ’ αυτοκίνητο, περπατήσαμε μόλις λίγα μέτρα και βρεθήκαμε σ’ ένα μικρό πεζόδρομο σε μια ήσυχη γειτονιά στην καρδιά της Αγίας Παρασκευής.
Πώς θα σου φαινόταν αν ερχόταν κάποιος και σου έλεγε ότι η ευτυχία είναι ίση με το μπόι σου; Ότι για να είσαι ευτυχισμένος δεν χρειάζεται να αποκτήσεις ότι σου λείπει, ούτε καν να αλλάξεις τη ζωή σου; Ε, ναι. Σίγουρα θα τον πέρναγες για τρελό. Υπάρχει όμως κάποιος εκεί έξω που όχι μόνο τα ξεστομίζει όλα αυτά αλλά κάνει βιωματικά σεμινάρια και έχει γράψει κι ένα βιβλίο μοναδικό στο είδος του.
Όταν ήμουν παιδί, μαθήτευσα στη μαγειρική τέχνη, δίπλα στη γιαγιά μου τη Βασιλική … μια γνήσια Μικρασιάτισσα, τροφαντή, δυναμική και με βροντερή φωνή. Από πολύ νωρίς με μάγεψε ο μαγικός κόσμος της κουζίνας της, εκεί που οι τεντζερέδες έβραζαν πάνω στην γκαζιέρα και τα ταψιά έψηναν μέσα στον ηλεκτρικό φούρνο ταυτόχρονα 3 φαγητά κι ένα γλυκό. Εκεί, μέσα στους ατμούς και τις μοσχοβολιές, η γιαγιά Βασιλική μου έμαθε όχι μόνο να μαστορεύω ένα καλό φαγάκι, αλλά και να ανακαλύπτω τον εαυτό μου … μόνο που αυτό το κατάλαβα πολλά χρόνια αργότερα!
Δε γίνεται να πατήσεις stop στο μέλλον. Δε γίνεται να κάνεις rewind στο παρελθόν. Ο μόνος τρόπος για να μάθεις το μυστικό… είναι να πατήσεις το play.
Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο το “13 γιατί” [13 Reasons Why]. Το βιβλίο αυτό, ανάλογα την ψυχολογία του καθενός, μπορεί να την επηρεάσει είτε αρνητικά είτε θετικά.
(περισσότερα…)
Το θέμα είναι ανεξάντλητο. Κάθε μέρα συνύπαρξης με τις πεθερές δημιουργεί και ένα νέο θέμα για συζήτηση. Ή απλά για περισυλλογή. Ακολουθεί μια προσπάθεια καταγραφής, χωρίς αξιολογική σειρά. Απαραίτητη διευκρίνιση (για λόγους προσωπικής ασφάλειας, μια που η πεθερά μου έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο – ευτυχώς, δεν έχει η μητέρα μου): Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά περιστατικά είναι τυχαία.
Όταν γεννήθηκε η αδερφή μου, η γιαγιά μου θύμωσε στον πατέρα μου γιατί γέννησε κορίτσι. Βλέπεις ήταν ο αγαπημένος της γιος και το πρώτο παιδί έπρεπε να είναι αγόρι. Όταν γεννήθηκα εγώ του είπε με κοφτερή φωνή “Εσύ δεν ξέρεις να κάνεις παιδιά”. Έκτοτε ο πατέρας μου έχει δημιουργήσει ένα φανταστικό γιο, τον Γιωργάκη. Γιατί αν είχε καταφέρει να κάνει γιο θα έπαιρνε φυσικά το όνομα του παππού μου. Με αυτό τον τρόπο πίστευαν ότι διαιωνίζεται το είδος, η οικογένεια, το επίθετο. Το γενεολογικό δέντρο θα είχε πιο φουντωτά κλαδιά .
