Από τη στιγμή που διάβασα τις πληροφορίες της συσκευασίας κατάλαβα ότι κάτι νόστιμο βρίσκεται στο περιεχόμενο. “ΔΙΠΛΕΤΟ. Λουκάνικο Φιλιατρών με χοιρινό, μοσχάρι, κρασί Cabernet Sauvignon, φυσικά μπαχαρικά, γραβιέρα Αμφιλοχίας, καπνιστό σε ξύλα ελιάς”. Αυτό δεν είναι περιγραφή, είναι ποίηση για τους κοιλιόδουλους σαν εμένα.
Η αλήθεια είναι πως στις γαρίδες με λιγκουίνι δεν τσιγκουνεύτηκα καθόλου τα λιπαρά. Τα καλά λιπαρά μην αγχώνεσαι. Και δεν ήταν βαρύ, ήταν βελούδινο. Κάθε μπουκιά έλιωνε στο στόμα. Φίνα, αρωματική και μελωμένη. Και το σημαντικότερο γρήγορη και καθόλου κουραστική. Η συνταγή εδώ!
Την πρώτη φορά που τα συνάντησα σε ένα πιάτο ενθουσιάστηκα από τη γεύση τους, την ισορροπημένη αλμύρα τους, τη δροσιά του φρέσκου χορταρικού και την τραγανή υφή τους. Ρώτησα με ποιο τρόπο είναι μαγειρεμένα και η απάντηση ήταν: “Έτσι είναι από τη φύση τους”. Και μετά ακολούθησε η επόμενη ερώτηση: “Που τα βρίσκουμε;” για να λάβω την αποστομωτική απάντηση: “Στο χωριό σου!”.
Οσομπούκο με πετιμέζι. Δύο από τα αγαπημένα μου συστατικά σε ένα πιάτο. Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια κρέατος είναι το οσομπούκο. Κότσι. Το κρέας; ποντίκι. Γιατί το προτιμώ; Όσο αστείο και να σου φανεί, εκτός του ότι μου αρέσει πολύ γευστικά, μπορείς να έχεις ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αισθητικό αποτέλεσμα στο πιάτο. Ναι! Για μένα παίζει σημαντικό ρόλο η αισθητική. Να μου αρέσει αυτό που τρώω και στο μάτι. Αυτός βέβαια δεν είναι ο απόλυτα παραδοσιακός τρόπος μαγειρέματος αλλά μοιάζει. Οι δικές μου νότες πάντα υπάρχουν σε κάθε μου φαγητό.
Έτσι. Για να δηλώνουν την παρουσία μου. Για να νιώθω κάθε φορά το παιχνίδισμα μαζί του!!!
Κάθε που έμπαινε ο χειμώνας η γιαγιά μου πάντα λαχταρούσε μια καπούσκα. Τι είναι αυτό θα μου πεις. Ένα ωραιότατο φαγητό που φτιάχνεται με λάχανο, ντομάτα και κρέας. Καπούσκα το λένε οι γείτονες οι Τούρκοι. Καπούστα όμως, λέει η φίλη μου η Κατερίνα είναι το λάχανο. Ετσι το λένε στην Ουκρανία στη Ρωσία στην Πολωνία.
Εκεί το μπερδεύουν απλά και ταπεινά με ρυζάκι ή λαχανικά στην πιο απλή εκδοχή και με κρέας στην καλύτερη. Δεν γνωρίζω το λόγο που είναι ελαφρώς παραφρασμένο το λάχανο αλλά είπαμε κι άλλη φορά, οι λέξεις όταν ταξιδεύουν όλο και κάτι τους παίρνει ο άνεμος. Εμείς θα μείνουμε όμως στην υπέροχη χειμερινή και καυτερή καπούσκα.
Ο αγαπημένος μας φίλος και συνεργάτης, ο σεφ Ιάκωβος Απέργης ή όπως μας αρέσει να τον αποκαλούμε "Ο άνθρωπος που κόλλησε αγάπη" μαγειρεύει τη δική του εκδοχή μουσακά με φάβα Σαντορίνης.
Εδώ πάει το ρητό “η πεθερά μου μαγειρεύει καλύτερη από τη δική σου“. Γιατί η πεθερά ξέρει! Όλα τα ξέρει! Ακόμα και πως να μαγειρέψει νόστιμα ένα χτένι σπάλας για τη νύφη της που ταλαιπωρείται με κάτι στομαχικά θεματάκια και κάνει ειδική διατροφή. Πάμε να δούμε πώς αγαπήθηκαν μεταξύ τους!
Ο πρώτος μήνας του χειμώνα και η πρόταση δεν θα μπορούσε να ΄ναι άλλη, από ένα χειμωνιάτικο φαγητό που τρώγεται πάντα ζεστό. Τραχανάς φτιαγμένος με τον τρόπο που φτιάχνουμε το ριζότο. Κοινώς τραχανότο. Όταν είχα ακούσει τη λέξη πριν πολλά χρόνια δεν σου κρύβω ότι γέλασα. Όταν έφαγα μαγεύτηκα. Σήμερα έφτιαξα ένα με ότι τραβούσε η όρεξη μου. Αποτέλεσμα; Φίνο!!!! Τραχανότο με κοτόπουλο, λευκό κρασί και τζίντζερ.
Όσοι έχουμε ζήσει στο χωριό έστω για την περίοδο των διακοπών, έχουμε ανεξίτηλες εικόνες από τα σαλόνια και τα βοηθητικά δωμάτια που μετατρέπονταν σε μικρές οικοτεχνίες με απλωμένες χυλοπίτες πάνω στα κρεβάτια, στους καναπέδες ακόμη και στο καλό τραπέζι της μέσης. Και δεν έχουμε μόνο εικόνες. Έχουμε στη μνήμη μας ανεξίτηλη τη μυρωδιά της στεγνής χυλοπίτας που είχε ποτίσει τους τοίχους του δωματίου. Ακόμη και σήμερα μπορείς να πετύχεις τέτοια σκηνικά, αρκεί να περάσεις την πόρτα ενός χωριάτικου σπιτικού. (περισσότερα…)
Αν είσαι από τους τυχερούς που δε δουλεύουν την Κυριακή φρόντισε πολύ απλά να το γιορτάσεις. Χάρισε στον εαυτό σου ένα πρωινό διαφορετικό από τ’άλλα. Εντάξει πιες το εσπρεσάκι σου αλλά μην αγνοήσεις να φτιάξεις κάτι όμορφο να φας. Μηηηη, μην πας μηχανικά στο ντουλάπι να πάρεις το κουτί με τα δημητριακά, μη φας σήμερα από κουτιά.
Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου και απόλαυσε το, το αξίζεις.
Θα προτείνω μια πολύ απλή τρυφερή ομελέτα στην οποία μπορείς να παίξεις με όποια υλικά θες και μια φέτα φρυγανιαμενο ψωμί με ελαιόλαδο αλάτι και ρίγανη.
Κολοκύνθη η κοινή. Ναι, ναι μάλιστα η κοινή. Η επιστημονική της ονομασία κουρκούβιτα ή αλλιώς μη επιστημονικά, κολοκυθιά, ξέρεις με αυτόν τον μικρούλη ενίοτε και μεγάλο κυλινδρικό πράσινο καρπό και ολίγον τριχωτό. Πόσες φορές δεν έχουμε χαρακτηρίσει κάτι άνοστο κολοκύθι, πόσες μύριες άλλες δεν έχουμε παρομοιάσει κάποιον “νερόβραστο τύπο” με κολοκύθι. Κρίμα. Ο αδικημένος αυτός καρπός με το μπόλικο νεράκι δίνει άπειρη νοστιμιά, φτάνει να του φερθείς όπως του αξίζει για να σου ξεδιπλώσει την νοστιμιά του.
Όλα αυτά για να σου πω ότι σήμερα θα φάμε κολοκυθόπιτα. Λίγη ταλαιπωρία πολλή νοστιμιά.
Το κατσικάκι της δικής μου Κυριακής είναι απλό. Σχετικά γρήγορο και το μυστικό του είναι να το συνοδεύεις με καλή παρέα και καλό κρασί. Όσο κι αν δεν το πιστεύεις είναι μια συνταγή του “ποδαριού”. Τι εννοώ;
Είχα πάρει 1 κιλό κατσικάκι να μαγειρέψω, όταν κανονίστηκε έκτακτη επίσκεψη από φίλους. Τινάζεσαι γρήγορα απ την καρέκλα κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Τι βάζεις μέσα για να μεγαλώσει η ποσότητα; Πάλι πατάτες; Πάλι φούρνος; Μα να μην δοκιμάσουμε και κάτι διαφορετικό;