Οτι μας αρέσει να τρώμε, να πίνουμε και να μαγειρεύουμε. Για εμάς, την οικογένεια μας και τους φίλους μας.
Είναι τεράστια η απόλαυση του απαγορευμένου, του μυστικού, του παράνομου και χάνεται η γλύκα του όταν μιλάς για παραγωγή, εργατικότητα, καινοτομία και διαφάνεια. Όμως, η νομιμότητα της καλλιέργειας φαρμακευτικής και βιομηχανικής κάνναβης στη χώρα μας είναι ήδη γεγονός.
Είναι δύσκολο να ζυγίσεις τις δύο κατηγορίες Ελλήνων, αυτών που μένουν και αυτών που φεύγουν. Ο Μάνος Μακρυγιαννάκης μπορεί να έφτασε στις Βρυξέλλες για μία καλύτερη ζωή όμως αρνείται να βγάλει την Κρήτη από μέσα του. “Μαντινάδες λες;” Φεύγει χωρίς απάντηση και επιστρέφει με μία βίβλο στο χέρι.
Τσιπούρα με ζελέ τσίλι! Σημαντικό πράγμα να σε εμπνέουν οι φίλοι σου. Εγώ το παθαίνω πολύ συχνά. Είχα μια φρέσκια τσιπούρα και ζήτησα μια συνταγή από τον Δημήτρη που ταξιδεύει συνέχεια και μαγειρεύει υπέροχα. Μετά λύπης μου ανακάλυψα ότι είχα ελάχιστα υλικά για να φτιάξω το ίδιο πιάτο. Ανοίγω το ψυγείο και βλέπω μέσα σ’ ένα βαζάκι τη Γιάννα… Εεεεε… Δηλαδή ζελέ από τσίλι με πιπεριές Φλωρίνης.
Είναι κι αυτές οι μέρες που δεν έχεις μαγειρέψει, που θες κάτι γρήγορο σχεδόν ουρανοκατεύατο. Κι επειδή αρνείσαι κι εσύ σαν κι εμένα να παραγγείλεις απ έξω θα φτιάξεις κάτι εύκολο μόνος σου, φτάνει μόνο να έχεις φροντίσει να προμηθευτείς ψαρονέφρι.
Επειδή ο βασιλικός αγαπάει τη λιαστή ντομάτα, τα μαγείρεψα παρέα. Μια ακόμη νόστιμη πίτα προστέθηκε στη συλλογή με τις αρωματισμένες ζύμες.
Πουρές Πατάτας με Κουρκουμά και Μυρώνια! Μαγικό υλικό για την κουζίνα ο κουρκουμάς. Όχι μόνο για τις ευεργετικές του ιδιότητες ή για το εντυπωσιακό χρώμα που φωτίζει τα πιάτα αλλά και για τη μεταλλική γεύση που προσθέτει στο τελικό αποτέλεσμα.
Ο Βασίλης Παπικινός μαγειρεύει στον ΑΛΕΥΡΟΜΥΛΟ της Μήλου και μας μεταφέρει καθημερινά μέσω της σελίδας τους, γεύσεις και αρώματα με Κυκλαδίτικο αέρα από το αγαπημένο του νησί. Αγωνίζεται για γίνει ευρέως γνωστή η γαστρονομία του νησιού του και βάζει την Κολοκυθόπιτα στο Μηλέικο Πρωινό ενώ μοιράζεται μαζί μας τη συνταγή έτσι όπως τη διδάχθηκε από τις γυναίκες της Μήλου.
Κόκκινο της φωτιάς ή αλλιώς Ferrari Red ή αλλιώς φωτιά στα χείλια μας! Αν είσαι λάτρης των καυτερών και ταυτόχρονα γλυκών εδεσμάτων αυτό το ζελέ και αυτή τη μαρμελάδα, θα τα αγαπήσεις γιατί περιέχουν τόση ζάχαρη όση καψαϊκίνη. Εκεί που νομίζεις ότι δεν αντέχεις τη γλύκα της έρχεται η ένταση της καυτερής πιπερίτσας και τα ισοπεδώνει όλα και το αντίθετο, εκεί που νομίζεις ότι δεν αντέχεις την κάψα της έρχεται η πιπεριά Φλωρίνης και σε γλυκαίνει.
Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο . Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι , με κονφιτούρα , με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;
Χτύπησε το τηλέφωνο. “Τελικά δεν τα κατάφερες; Δεν πειράζει! Έλα να τα συζητήσουμε από κοντά.“, τον άκουσα να λέει και κατάλαβα. “Έρχεται εδώ. Θα του φτιάξω μανιταρόσουπα που την αγαπάει, να ζεσταθούν τα μέσα του, να ηρεμήσει η ψυχή του…“, σκέφτηκα και άρχισα να ψάχνω τα υλικά.
Γνωριστήκαμε τυχαία πριν λίγες ημέρες σε έναν πάγκο στη λαϊκή αγορά του Αμαρουσίου και από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι θα περάσουμε ωραία μαζί.
Υποδέχτηκα κεφάτη τις πρώτες ημέρες του 2018 και είμαι αποφασισμένη να βάλω χρώμα και περισσότερη γεύση στη ζωή μου. Βρήκα σ’ ένα πάγκο της λαϊκής αγοράς τρυφερά, ολόφρεσκα μυρώνια και βάλθηκα να κάνω (πάλι) πίτα. Όχι σαν όλες τις άλλες, αλλοιώτικη. Χρωματιστή. Ροζέ!