Συνεχίζουμε την κουβέντα μας. hoteliga – όπως … β’ μέρος. Η σκέψη ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες η γραφειοκρατία είναι μια πληγή δεν φεύγει από το μυαλό μου. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη έχει δομηθεί πάνω σε ένα μεταβυζαντινό μοντέλο διοίκησης: Οι πραγματικοί άρχοντες είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Αν σου βγει μάπα το καρπούζι μη στεναχωρηθείς. Αλλά και μάπα να μην είναι, πάλι φτιάξε μαρμελάδα γιατί η χαρακτηριστική του σύνθεση, γεύση και υφή είναι ιδανική για "μαρμελάδιασμα" που λέει και μια φίλη μου. Συνταγή για μαρμελάδα καρπούζι
Πίσω στο χρόνο, κάπου μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που η σταφίδα ήταν ο “μαύρος χρυσός της Ελλάδας”, η σταφίδα που στέγνωνε στη σκιά έπιανε τη διπλάσια τιμή από αυτή που λιαζόταν στα αλώνια.
Από τη στιγμή που διάβασα πως τα αγγουράκια τουρσί είναι πλούσια σε φυσικά προβιοτικά φροντίζω να έχω πάντα στο ψυγείο ένα μεγάλο γυάλινο βάζο για κάθε χρήση. Σε σαλάτες, σάντουιτς, κόκκινες σάλτσες ή σκέτα σε τσιπουρομεζέ.
Αυτές τις ημέρες στην όμορφη Εύβοια τα μανάβικα έχουν στολιστεί με ντόπιο, φρεσκομαζεμένο τσάι από τα βουνά της. Είναι η ιδανική εποχή για να φτιάξεις δροσερό τσάι με λεμόνι και να απολαύσεις την ημέρα στο μπαλκόνι, στον κήπο, στη θάλασσα.
Μια ακόμα ελληνική ιστορία brain drain. Ο Δημήτρης και η Εύα ή η Εύα και ο Δημήτρης είναι δύο νέοι άνθρωποι που κυνήγησαν το όνειρό τους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και τελικά κατέληξαν στην αγκαλιά μιας εταιρίας που εδρεύει στην Κρακοβία της Πολωνίας.
Εδώ και λίγες μέρες άνοιξε τις πόρτες του για επισκέψεις το κτήμα που φιλοξενεί το Σκιάχτρο. Πρόκειται για ένα εργαστήρι χειροποίητων κατασκευών στη Μαραθόπολη στη Δυτική Μεσσηνία.
(περισσότερα…)
Εγώ γκρούπι; Έλεγα οτι δεν θα το κάνω ποτέ. Οχι μόνο το έκανα αλλά πλέον είμαι σε θέση συντάξω ένα κείμενο που είναι ο πρώτος μου οδηγός επιβίωσης για γονείς.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή στο σχολείο (πριν κάτι αιώνες) είχα μια συμμαθήτρια που ήταν τρελή και παλαβή για το Μάικλ Τζάκσον. Τόσο παθιασμένη που έριχνε τις ίδιες γυριστές μπουκλίτσες στο πρόσωπό της για να κρύβει τα μάτια της και είχε δεμένα όλα τα δάχτυλά της με λευκή γάζα. Τη συμπαθούσα. Είχε μια γοητεία όλο αυτό αν κι εγώ δεν θα το έκανα ποτέ!
Μια φορά στην Τήνο είχα στήσει αυτί δίπλα σε κάτι ντόπιους που έλεγαν ότι πάνε να μαζέψουν κάππαρη για τουρσί από ένα μέρος που δεν κατάλαβα πώς το είπαν. Μπήκα στον πειρασμό να τους ρωτήσω και μου απάντησαν: “Α! Αυτά είναι τα μυστικά του νησιού. Άμα το λέμε στον καθένα δεν θα μείνει τίποτα για μας“. Είχαν τα δίκια τους.
Ένα θέμα στο οποίο ήθελα να αναφερθώ εδώ και καιρό είναι το χύμα ελαιόλαδο στο τραπέζι του εστιατορίου. Τα γνωστά μας στην Ελλάδα ανοιχτά μπουκαλάκια λαδόξυδου. Πλέον, ενόψει της ερχόμενης τουριστικής σαιζόν καθίσταται και επίκαιρο.
Δύο ημέρες στα πλαίσια του 5ου Φεστιβάλ Μεσογειακής Διατροφής έζησα τις ομορφιές της Κορώνης. Οι ζωγραφιές στους τοίχους, τα κρυμμένα καλντερίμια, το κάστρο με τη μεγάλη ιστορία, το γραφικό μοναστήρι, η θάλασσα και ο ουρανός ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές σε κάθε μας βήμα. Χωρίς άλλα λόγια, μόνο με εικόνες ελάτε μαζί μου να τη γνωρίσουμε.
Ξεκίνα με citrus λουκουμάκια. Ακόμη κι αν δεν έχεις καταφέρει να ταξιδέψεις μέχρι τη Χίο για να γευτείς το μανταρινάκι της, κάνοντας μία βόλτα στο κατάστημα της Citrus θα πάρεις μία γενναία γεύση από χρώματα, γεύσεις και αρώματα. Και αν δεν άντεξες να τα δοκιμάσεις όλα μη σε ανησυχεί γιατί η γεύση έχει μνήμη και τα αρώματα της Χίου θα σε οδηγήσουν ξανά στο ίδιο σημείο. (περισσότερα…)