Τουρτουγκίτα είναι το πάνω μέρος από το κότσι του μοσχαριού, είναι πιο μαλακό από το ποντίκι και είναι πλούσιο σε κολλαγόνο. Όταν βρίσκω τέτοια κρέατα ονειρεύομαι νόστιμο φαγάκι μαγειρεμένο στην κατσαρόλα. Το συγκεκριμένο δε ήταν και άριστης ποιότητας και συνοδευόταν με όλα τα πιστοποιητικά του.
Με τη ζάχαρη καρύδας γνωριστήκαμε όταν έφτιαξα τη δική μου Πραλίνα φουντουκιού με ελαιόλαδο, αγαπηθήκαμε όταν έφτιαξα και ερωτευτήκαμε όταν έφτιαξα αυτά τα μελομακάρονα. Έφτασε πρόσφατα στην ελληνική αγορά και…
Χριστουγεννιάτικοι πλανήτες, σοκολατένια λαμπιόνια με γκανάζ σαμπάνιας και καραμέλας, σοκολατένια μπατόνς ζεστής καραμέλας, κόκκινα σκουφάκια με σαμπλέ μπρετόν, συναρμολογούμενα σοκολατένια δέντρα και στεφάνια στολισμένα με τρούφες, πραλίνες και λιλιπούτεια σόρτμπρεντ ομορφαίνουν τις εορταστικές βιτρίνες.
Ξεχωρίζουν όχι μόνο για την αδιαπραγμάτευτη ποιότητα στην επιλογή των υλικών αλλά και για την άριστη εκτέλεσή τους με άρτια φινιρίσματα και έμφαση στην απόλυτη λεπτομέρεια. (περισσότερα…)
Όταν ήμουν μικρό παιδάκι ο πατέρας μου, ο τοπικιστής, με είχε μάθει εκτός από το όνομά μου να λέω και τον τόπο καταγωγής μου. -“Πως σε λένε; Γιάννα!” – “Από που είσαι; – Από την Καλαμάτα!”. Πόσοι γνώριζαν την Πύλο παλαιότερα; Ελάχιστοι. Γι΄αυτό η εύκολη απάντηση ήταν “από την Καλαμάτα”, την πρωτεύουσα του νομού Μεσσηνίας που όλοι γνώριζαν.
Εμένα που με βλέπεις είμαι 48 χρονών πια…
Δεν είμαι στη μέση, την έχω ξεπεράσει. Ας μην γελιόμαστε ποιος φτάνει μέχρι τα 100;
Μάλλον γι’ αυτό, “να τα εκατοστήσεις” είναι μία όμορφη ευχή γενεθλίων!
Ο μήνας που ανάβουν τα περισσότερα φώτα σε όλο τον πλανήτη, ο Δεκέμβρης και μόλις χτες σκεφτόμουν τα νυχτερινά σουλάτσα μου σε μια τεχνολογική γειτονιά, δίπλα σ’έναν τεράστιο, μα τεράστιο φωτεινό γίγαντα.
3 χρόνια πριν φτιάξαμε μαζί με τη Μυρσίνη και τη μαμά χριστουγεννιάτικα στολίδια. Ζυμώσαμε, πλάσαμε όμορφα σχέδια και τα στολίσαμε με μπαχαρικά όπως αστεροειδή γλυκάνισο, πιπερίτσα, γαρίφαλο, κανέλα, δενδρολίβανο κα.
Από τη στιγμή που διάβασα τις πληροφορίες της συσκευασίας κατάλαβα ότι κάτι νόστιμο βρίσκεται στο περιεχόμενο. “ΔΙΠΛΕΤΟ. Λουκάνικο Φιλιατρών με χοιρινό, μοσχάρι, κρασί Cabernet Sauvignon, φυσικά μπαχαρικά, γραβιέρα Αμφιλοχίας, καπνιστό σε ξύλα ελιάς”. Αυτό δεν είναι περιγραφή, είναι ποίηση για τους κοιλιόδουλους σαν εμένα.
Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι αποτελεί έναν εξαιρετικά σημαντικό υδροβιότοπο για τη χώρα μας. Τέλη Νοεμβρίου επισκεφθήκαμε την περιοχή και αντικρίσαμε μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες που χαρίζει απλόχερα η φύση όταν έχει κέφια. Ή μάλλον όταν είναι η εποχή να κάνουν μία στάση για να ξεχειμωνιάσουν στη λιμνοθάλασσα, οι ιπτάμενοι μετανάστες.
Αν ήξερες με πόσο κόπο βγαίνει το ελαιόλαδο, δε θα άφηνες να χαραμιστεί ούτε μία σταγόνα από αυτό τον “υγρό χρυσό”.
(περισσότερα…)
Η αλήθεια είναι πως στις γαρίδες με λιγκουίνι δεν τσιγκουνεύτηκα καθόλου τα λιπαρά. Τα καλά λιπαρά μην αγχώνεσαι. Και δεν ήταν βαρύ, ήταν βελούδινο. Κάθε μπουκιά έλιωνε στο στόμα. Φίνα, αρωματική και μελωμένη. Και το σημαντικότερο γρήγορη και καθόλου κουραστική. Η συνταγή εδώ!
Την πρώτη φορά που τα συνάντησα σε ένα πιάτο ενθουσιάστηκα από τη γεύση τους, την ισορροπημένη αλμύρα τους, τη δροσιά του φρέσκου χορταρικού και την τραγανή υφή τους. Ρώτησα με ποιο τρόπο είναι μαγειρεμένα και η απάντηση ήταν: “Έτσι είναι από τη φύση τους”. Και μετά ακολούθησε η επόμενη ερώτηση: “Που τα βρίσκουμε;” για να λάβω την αποστομωτική απάντηση: “Στο χωριό σου!”.