Οι όμορφες Ίριδες της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα
Με το έντονο χρώμα τους και την εντυπωσιακή παρουσία τους στολίζουν τα αμμωδή σημεία, δεξιά και αριστερά του δρόμου που οδηγεί στο Ντιβάρι της Γιάλοβας, στη Μεσσηνία. (περισσότερα…)
Με το έντονο χρώμα τους και την εντυπωσιακή παρουσία τους στολίζουν τα αμμωδή σημεία, δεξιά και αριστερά του δρόμου που οδηγεί στο Ντιβάρι της Γιάλοβας, στη Μεσσηνία. (περισσότερα…)
Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο . Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι , με κονφιτούρα , με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;
Όταν ήμουν μικρό παιδάκι ο πατέρας μου, ο τοπικιστής, με είχε μάθει εκτός από το όνομά μου να λέω και τον τόπο καταγωγής μου. -“Πως σε λένε; Γιάννα!” – “Από που είσαι; – Από την Καλαμάτα!”. Πόσοι γνώριζαν την Πύλο παλαιότερα; Ελάχιστοι. Γι΄αυτό η εύκολη απάντηση ήταν “από την Καλαμάτα”, την πρωτεύουσα του νομού Μεσσηνίας που όλοι γνώριζαν.
Από τη στιγμή που διάβασα τις πληροφορίες της συσκευασίας κατάλαβα ότι κάτι νόστιμο βρίσκεται στο περιεχόμενο. “ΔΙΠΛΕΤΟ. Λουκάνικο Φιλιατρών με χοιρινό, μοσχάρι, κρασί Cabernet Sauvignon, φυσικά μπαχαρικά, γραβιέρα Αμφιλοχίας, καπνιστό σε ξύλα ελιάς”. Αυτό δεν είναι περιγραφή, είναι ποίηση για τους κοιλιόδουλους σαν εμένα.
Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι αποτελεί έναν εξαιρετικά σημαντικό υδροβιότοπο για τη χώρα μας. Τέλη Νοεμβρίου επισκεφθήκαμε την περιοχή και αντικρίσαμε μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες που χαρίζει απλόχερα η φύση όταν έχει κέφια. Ή μάλλον όταν είναι η εποχή να κάνουν μία στάση για να ξεχειμωνιάσουν στη λιμνοθάλασσα, οι ιπτάμενοι μετανάστες.
Αν ήξερες με πόσο κόπο βγαίνει το ελαιόλαδο, δε θα άφηνες να χαραμιστεί ούτε μία σταγόνα από αυτό τον “υγρό χρυσό”.
(περισσότερα…)
Την πρώτη φορά που τα συνάντησα σε ένα πιάτο ενθουσιάστηκα από τη γεύση τους, την ισορροπημένη αλμύρα τους, τη δροσιά του φρέσκου χορταρικού και την τραγανή υφή τους. Ρώτησα με ποιο τρόπο είναι μαγειρεμένα και η απάντηση ήταν: “Έτσι είναι από τη φύση τους”. Και μετά ακολούθησε η επόμενη ερώτηση: “Που τα βρίσκουμε;” για να λάβω την αποστομωτική απάντηση: “Στο χωριό σου!”.
Τέλη Νοέμβρη 2017, πρωινή βόλτα στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, στο Ναυαρίνο της Πύλου, στη Μεσσηνία και αντικρίζεις πράσινα και κοκκινωπά σαλικόρνια ή σπαράγγια της θάλασσας. Σε έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης, στο χωριό μου.
Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι (όπως το αποκαλούμε οι ντόπιοι), βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα από την Πύλο, και μαζί με τον όρμο της Βοϊδοκοιλιάς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή μεγάλου φυσικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Όλη η περιοχή, μαζί με τον όρμο του Ναυαρίνου και τη νήσο Σφακτηρία, εντάσσεται στο δίκτυο Natura 2000 και έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας και ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας.

Από την είσοδο του κτιρίου καταλαβαίνεις ότι κάτι διαφορετικό ζει και αναπτύσσεται εκεί μέσα. Ένα γιγάντιο γκράφιτι του Σκιτσοφρενή σε καλωσορίζει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Από τη μία πλευρά η γιαγιά με το ροζιασμένο δέρμα και το γεμάτο θαλπωρή βλέμμα και από την άλλη η εγγονή με έντονη λαχτάρα για ζωή. Δύο γενιές που τις ενώνουν λαχταριστά τσαμπιά από κόκκινες καρδιές που μετατρέπονται σε ζουμερές τομάτες. Το παρελθόν και το παρόν, το παλιό και το νέο, η παράδοση και η καινοτομία, η γνώση και η έρευνα, βρίσκονται εκεί για να σε καλωσορίζουν με το πιο τρυφερό μήνυμα.
Κράτα λίγο αγάπη, Όλο και κάποιος θα περάσει.