Ξύπνησα πρωί με διάθεση να γράψω για ναούς. Τι ποιό λογικό να ξεκινήσω από την Σαγκράδα Φαμίλια.
Άσχετα με το αν ασπάζομαι κάποια θρησκεία ή όχι οι Ναοί ήταν πάντα χώροι που με καθήλωναν. Από τον χαμηλότερο που έχω μπει σκυφτή, μέχρι τον ψηλότερο που το κεφάλι μου κοίταζε τον ουρανό, ανεξαρτήτως αν αυτός ήταν χριστιανικός, καθολικός ή ακόμη και τζαμί, το δέος και η αίσθηση της γαλήνης ήταν η ίδια.
Ο έρωτας περνάει από το στομάχι λένε και είναι γεγονός: Γαρίδες κάρυ…
Εμένα με χτύπησε κατακούτελα με τις κουτάλες και όχι με τα βέλη του.
το σταφύλι γλυκό κουταλιού είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό. Λόγω της υψηλής διατροφικής του αξίας, παίρνει επάξια τον τίτλο της υπερτροφής.
κατακόκκινη λάβα, έκλεισε ερμητικά το καπάκι πίσω της, αφήνοντας υποσχέσεις για λουκούλλεια πρωινά! Με απλά λόγια. Έφτιαξα μαρμελάδα φράουλα.
Τα βωλακίτικα καλάθια θα τα βρείτε – φυσικά – στον Βώλακα. Χτισμένος σ’ ένα μικρό οροπέδιο, περιτριγυρισμένο με γρανιτένιους βράχους, ο Βώλακας της Τήνου που θεωρείται ένα από τα πιο ιδιαίτερα χωριά. Κρατά ακόμη ζωντανή την τέχνη της καλαθοπλεχτικής. (περισσότερα…)