Οτι μας αρέσει να τρώμε, να πίνουμε και να μαγειρεύουμε. Για εμάς, την οικογένεια μας και τους φίλους μας.
Η Κατερίνα Ρεμούνδου, η δική μας Τάτα όπως την αποκαλούμε οι φίλοι της, έχει βαθιές γνώσεις της ανδριώτικης κουζίνας, επιλέγει τα καλύτερα υλικά από το νησί της και αγαπάει να μαγειρεύει αξιοποιώντας τη λύρα, δηλαδή την κολοκύθα. Τόση είναι η αγάπη της που ετοιμάζει ξεχωριστό βιβλίο με συνταγές βασισμένες στη λύρα (κολοκύθα).
Κριθαράκι, μανέστρα, κριθαρότο, γιουβέτσι όπως και να το ονομάσεις με όποιο τρόπο κι αν το φτιάξεις ένα είναι το ζητούμενο. Να το φτιάξεις με διάθεση. Αυτό το γιουβέτσι δεν θα μπει στο φούρνο. Θα το κάνεις αλλιώς. Μόνο με μια κατσαρόλα. Πιο εύκολο. Και για μένα; Πιο νόστιμο. Πρόσεξέ το. Χρειάζεται να είναι απαλό και τρυφερό και όχι στεγνό. Επέλεξε να το μαγειρέψεις μια μέρα που θα είστε όλοι στο σπίτι για να το φάτε την ίδια στιγμή.
Ήμουν τυχερή που πέρασα πολλά χρόνια με τους δύο παππούδες και τις δύο γιαγιάδες γιατί έζησα μαζί τους στιγμές που έμοιαζαν συνηθισμένες αλλά αποδείχθηκε στην πορεία ότι ήταν σπάνιες και πολύτιμες. Και αυτό το συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα καθώς μεγαλώνω γιατί το συναντώ σε απλά θέματα, σε μία εκδρομή, σε μία παρέα,σε μία κουβέντα. Να! Έτσι το έπαθα και τις προάλλες σε μια κουβέντα που είχα με την Κατερίνα Ρεμούνδου που μαγειρεύει στου Ζοζέφ. Μια ερώτησή της ήταν αρκετή για να αλλάξει το πρόγραμμα όλης της εβδομάδας. – “Το ματς το θυμάσαι; Το γνωρίζεις;“.
Από μικρή ονειρευόμουν να έχω ένα σπίτι με δροσερό υπόγειο όπου εκεί να φυλάω ό,τι λαχταρούσε η ψυχή μου. Όνειρο ήταν και χώραγε πολλά. Κιούπια με λάδι, κεφαλάκια τυριά, λαχανικά στο λάδι και στο ξύδι, βότανα και μυρωδικά να κρέμονται, αλεύρι, φρούτα ξερά, βούτυρα, παξιμάδια και γλυκά του κουταλιού. (περισσότερα…)
Το πιο πιθανό είναι να ξέρετε οι περισσότεροι να φτιάχνετε αυτά τα υπέροχα κρεατοσφερίδια. Σημασία έχει να θυμόμαστε όμορφα πιάτα και κυρίως να τα γεύονται και οι επόμενες γενιές. Δεν χρειάζεται πάντα το νέο στοιχείο ή το περίεργο σε ένα πιάτο αλλά η δύναμη στην γεύση και το πάτημα στην παράδοση. Το μόνο που άλλαξα είναι το κρεμμύδι γιατί μου αρέσει πολύ η γλύκα του πράσου.
Είναι πιο ελαφρύ, και μ’ένα πυκνό αυγολέμονο είναι το ιδανικό πιάτο, τώρα που “χάλασε” ο καιρός.
Αν έχεις περπατήσει ποτέ στο Βόσπορο σίγουρα θα το θυμάσαι ακόμη. Ένα τοπίο μαγικό που μαγνητίζει το βλέμμα. Θυμάσαι μήπως ένα από τα πιο όμορφα street food της περιοχής; Ένα γυάλινο κουβούκλιο γεμάτο ρύζι με λίγα ρεβίθια και από πάνω κομματάκια κοτόπουλου. Ακούγεται και είναι τόσο απλό μα είναι τόσο μα τόσο νόστιμο.
Ένα σύγχρονο γλυκό όπως το γλυκό κουταλιού ελιά, εύκολο στο μαγείρεμα και ευχάριστο κέρασμα στους καλεσμένους. Συνοδεύει επίσης ευχάριστα ποικιλίες τυριών, φρουτοσαλάτες ή λευκές κρέμες και γιαούρτι.
Η μονάκριβη κόρη μου λοιπόν, πιστεύει ότι μπορεί να ζει μόνο με σοκολάτα, γεγονός που μας φέρνει σε συνεχή διαμάχη. Στο πάρτι των γενεθλίων της, που θα έσβηνε τα κεράκια για τα 12 χρόνια της, είχα ένα σοβαρό λόγο να μην της χαλάσω το χατήρι. Θέλαμε να φτιάξουμε για πρώτη φορά μαζί στο σπίτι την τούρτα με τις αγαπημένες τις λιχουδιές. Σοκολατένιο κέικ, πραλίνα φουντουκιού και σοκολατένια γλυκίσματα, φουλ της σοκολάτας δηλαδή.
Φτιάξαμε μια πανεύκολη τούρτα, αδιανόητα λαχταριστή και τα επιφωνήματα όταν εμφανίστηκε δεν είχαν σταματημό.
Το σπίτι μοσχοβόλησε σοκολάτα, φωνάζαμε η μία στην άλλη να μην κλέβει σοκολατάκια και τελικά η μονάκριβη ήταν τρισευτυχισμένη <3
Εύκολη μαγειρική και γρήγορη, δεν σημαίνει απαραίτητα πρόχειρη και κακή. Οι πιο αγαπημένες μου παρασκευές είναι αυτές που γίνονται με ένα μόνο αντικολλητικό τηγάνι. Γρήγορα ξεκούραστα και πολύ δημιουργικά. Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια πάντα να αφιερώναμε πολύ χρόνο στην κουζίνα. Ή καλή μαγειρική ανεξαρτήτως χρόνου είναι μεράκι, είναι πολιτισμός.
Εδώ μια εύκολη και υγιεινή παράλληλα συνταγή χωρίς γραμμάρια “metomati” για να προσαρμόσεις δημιουργικά με τα υλικά που θα σου προτείνω τη δική σου γεύση στο πιάτο.
(περισσότερα…)
Είχα κάνει ήδη δικό μου παιδί όταν ανακάλυψα ότι τις χάντρες, αυτά τα νόστιμα άσπρο-φούξια φασόλια, δεν τις λένε ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ. Τις μαγείρευε η γιαγιά η ανδριώτισσα και έπειτα η μάνα μέχρι που πέρασε και στη δική μου οικογένεια. Αλλά σταμάτησα να τις αποκαλώ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ γιατί αισθάνθηκα ότι με κοιτάζουν περίεργα και δε με καταλαβαίνει κανείς.
Πριν αρχίσω να γράφω, τηλεφώνησα στην Κατερίνα Ρεμούνδου, τη μαγείρισσα του Ζοζέφ στον Πιτροφό της Άνδρου, για να σιγουρευτώ ότι δεν τα έχω χαμένα. Μόλις απάντησε στην κλήση μου μπήκα κατευθείαν στο θέμα, χωρίς καλωσορίσματα κτλ.
Το λιγκουίνι με ντομάτα θέλει κάπαρη. Φέτος ταξίδεψα στην Τήνο και έφερα μαζί μου ωραιότατη κάπαρη στο αλάτι (Όχι σε άρμη) και μοσχοβολιστή ρίγανη που τη φυλάω σαν θησαυρό. Με αυτά τα δυο και ντομάτα, λάδι και χοντρό αλάτι έφτιαξα μια μακαρονάδα σκέτο ποίημα.
