Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο . Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι , με κονφιτούρα , με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;

(περισσότερα…)

Υποδέχτηκα κεφάτη τις πρώτες ημέρες του 2018 και είμαι αποφασισμένη να βάλω χρώμα και περισσότερη γεύση στη ζωή μου. Βρήκα σ’ ένα πάγκο της λαϊκής αγοράς τρυφερά, ολόφρεσκα μυρώνια και βάλθηκα να κάνω (πάλι) πίτα. Όχι σαν όλες τις άλλες, αλλοιώτικη. Χρωματιστή. Ροζέ!

(περισσότερα…)

Ξαφνικά βρίσκεσαι με 300γρ πανσέτα και πρέπει να ετοιμάσεις φαγητό για 5 άτομα. Τι κάνεις; Το “αυγατίζεις”, σε απλά ελληνικά. Όχι δεν περιμένεις να πολλαπλασιαστεί γιατί απλώς δε γίνεται. Το ψιλοκόβεις, το ανακατεύεις με ότι-βρεις-στο-ντουλάπι, βράζεις ένα πακέτο ρύζι, το στήνεις όμορφα κι έτοιμο.

(περισσότερα…)

Μπήκα στην κουζίνα να φτιάξω σπανακόπιτα και κατέληξα να ψιλοκόβω σχοινόπρασο. Ξεκίνησα να φτιάχνω ένα ζυμαράκι και κατέληξα να αναζητώ γεύσεις και χρώματα στο ντουλάπι με τα μπαχάρια μου. Μπήκα σε γευστικές περιπέτειες και πέτυχε. Θα την ξαναφτιάξω σύντομα.

(περισσότερα…)

Παραδόσεις, καλικάντζαροι που έφυγαν και ξανάρχονται, φωτάκια που ανάβουν, λαμπάκια στα κόκκινα, αλλαγή διάθεσης με το λεπτό, απ’ όλα έχει η γιορτινή περίοδος. Η γκάμα είναι μεγάλη και μιας και πλησιάζουμε στο τέλος του χρόνου, τ’αφεντικό τρελλάθηκε και σε αφήνει να διαλέξεις ότι επιθυμείς.

(περισσότερα…)

Τουρτουγκίτα είναι το πάνω μέρος από το κότσι του μοσχαριού, είναι πιο μαλακό από το ποντίκι και είναι πλούσιο σε κολλαγόνο. Όταν βρίσκω τέτοια κρέατα ονειρεύομαι νόστιμο φαγάκι μαγειρεμένο στην κατσαρόλα. Το συγκεκριμένο δε ήταν και άριστης ποιότητας και συνοδευόταν με όλα τα πιστοποιητικά του.

(περισσότερα…)

Με τη ζάχαρη καρύδας γνωριστήκαμε όταν έφτιαξα τη δική μου Πραλίνα φουντουκιού με ελαιόλαδο, αγαπηθήκαμε όταν έφτιαξα  και ερωτευτήκαμε  όταν έφτιαξα αυτά τα μελομακάρονα. Έφτασε πρόσφατα στην ελληνική αγορά και…

Από τη στιγμή που διάβασα τις πληροφορίες της συσκευασίας κατάλαβα ότι κάτι νόστιμο βρίσκεται στο περιεχόμενο. “ΔΙΠΛΕΤΟ. Λουκάνικο Φιλιατρών με χοιρινό, μοσχάρι, κρασί Cabernet Sauvignon, φυσικά μπαχαρικά, γραβιέρα Αμφιλοχίας, καπνιστό σε ξύλα ελιάς”. Αυτό δεν είναι περιγραφή, είναι ποίηση για τους κοιλιόδουλους σαν εμένα.

(περισσότερα…)

Αν ήξερες με πόσο κόπο βγαίνει το ελαιόλαδο, δε θα άφηνες να χαραμιστεί ούτε μία σταγόνα από αυτό τον “υγρό χρυσό”.
(περισσότερα…)

Η αλήθεια είναι πως στις γαρίδες με λιγκουίνι δεν τσιγκουνεύτηκα καθόλου τα λιπαρά. Τα καλά λιπαρά μην αγχώνεσαι. Και δεν ήταν βαρύ, ήταν βελούδινο. Κάθε μπουκιά έλιωνε στο στόμα. Φίνα, αρωματική και μελωμένη. Και το σημαντικότερο γρήγορη και καθόλου κουραστική. Η συνταγή εδώ!