Αν η ερώτηση είναι: υπάρχει ελπίδα; η απάντηση ειναι παρακάτω: Τέσσερα με πέντε πρωινά της εβδομάδας επισκέπτεται ο Dan Barber την φάρμα του στο Blue Hill. Πάει να παρακολουθήσει από κοντά την πρόοδο των καλλιεργειών του, να συζητήσει με τον αγρότη - παραγωγό του και να εφοδιάσει με φρέσκα υλικά τις κουζίνες του.
Περπατάς αμέριμνος στην Βασ. Σοφίας στο Μαρούσι και πέφτεις κυριολεκτικά πάνω σε ένα πλήθος ανθρώπων που έχει κλείσει το πεζοδρόμιο. Μα τι περιμένουν στην ουρά; Κουλούρια τους μοιράζουν; Ε, προφανώς!
Στα χωριά, πριν βγουν οι αλωνιστικές μηχανές, οι αγρότες χρησιμοποιούσαν διάφορους τρόπους για να συλλέγουν τον καρπό των δημητριακών. Σιτάρι σε όλες του τις ποικιλίες (γκρινιάς, κουρεμένο) η βρώμη, το κριθάρι, το καλαμπόκι ακόμη και τα φασόλια. Το κάθε ένα από αυτά είχε τον δικό του τρόπο.
Ένα τέτοιο φυσερό είχε ο παππούς μου που ήταν σιδεράς. Αυτό ήταν κρεμασμένο πάνω απ’ το καμίνι στο όποιο έκαιγε κωκ και με μια αλυσίδα ανοιγόκλεινε το φυσερό προωθώντας αέρα στη φωτιά η οποία έτσι δυνάμωνε.
Ήταν το παιγνίδι μου ως πιτσιρικάς κι ο γέρος μας κυνηγάγε διότι σωνόταν το κάρβουνο τσάμπα.
Η λέξη σβάρνα έχει Σλάβικη προέλευση και είναι η ονομασία ενός γεωργικού εργαλείου που χρησιμοποιούσαν τα παλιά χρόνια οι αγρότες για το αλώνισμα.
Ο Αγωγιάτης είναι σήμερα με λίγα λόγια ο φορτηγατζής. Φυσικά είναι επικίνδυνο να ταυτίσουμε ακριβώς τον αγωγιάτη με τον φορτηγατζή για πολλούς λόγους. Ο φορτηγατζής φορτώνει λόγω των μεγάλων ποσοτήτων το εμπόρευμα με εργάτες ή γερανούς. Ο καημένος ο αγωγιάτης είχε τον εαυτό του, το ζώο του και αν θες και το σκύλο του.
Σίγουρα έχεις στην παρέα σου μια φρουτο-οικοτέχνισσα. Δεν έχει σημασία αν ασχολείται κατ΄επάγγελμα ή απλώς έχει αγάπη για τα φρούτα. Μια γυναίκα που γνώρισες σ΄ένα ταξίδι ή σε μια παρέα και όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτά. Συνήθως έχει και μια θεία, γιαγιά, φίλη ή κουμπάρα που ανταλλάσουν απόψεις και ιδέες.
Έρωτας με την πρώτη ματιά!
Έτσι ένιωσα όταν πρωτοαντίκρισα το σύρμα, γιατί με το βελονάκι υπήρχε ήδη επαφή!
Υπάρχει συνταγή; Επαγγελματίας. Ουσιαστικό.
Αυτή η λέξη δημιουργεί πάντα σύγχυση στο μυαλό μου κι είναι καιρός τώρα που θέλω να μοιραστώ τις απορίες και τις σκέψεις μου. Δεν θέλω να αναλύσω σε βάθος ούτε να γράψω κοινωνιολογικές αράδες που δεν τις κατέχω άλλωστε.
Βλέπω γύρω μού προ και μετά κρίσης επαγγελματίες να έχουν σταθερή πτωτική ή ανοδική πορεία. Που οφείλεται αυτό, ενώ όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να αντέχουν στο χρόνο και κάποιους άλλους με τις ίδιες ή ακόμη καλύτερες προϋποθέσεις να φτάνουν στην καταστροφή;
Τους ανθρώπους που δημιουργούν τους θαυμάζω. Αυτούς που σαν βασικό εργαλείο δουλειάς έχουν τα ίδια τους τα χέρια και βοηθό ένα πινέλο, έναν τροχό, ένα ψαλίδι, ένα φρούτο, ένα ξύλο, μια κλωστή, λίγο πηλό, μια πέτρα.
Αυτούς τους ανθρώπους που κατασκευάζοντας αντικείμενα, παράγουν πολιτισμό.
Μέσα στις 3 πρώτες εβδομάδες στο #metomati έχουμε καταγράψει συνταγές, ταξίδια, ανθρώπινες σχέσεις, εμπειρίες και όμορφες εικόνες. Γιατί η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Που μπορούν να παίζουν όλοι ανεξαρτήτου φύλου ή ηλίκας.
Το ότι κυκλοφορεί και σε επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια το γνωρίζατε; Και μάλιστα Ελληνικής κατασκευής!