Η αλήθεια είναι ότι ο πρώτος που αναρωτήθηκε για το πόσο μπλε ξοδεύει ο Θεός ήταν ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Η επίσης μεγάλη αλήθεια είναι ότι η ελληνική γλώσσα περιέχει περισσότερους από έναν όρους για να περιγράψει το μπλε χρώμα. Πριν λίγες ημέρες όμως διάβασα μία έρευνα που αλλάζει τα δεδομένα και βρέθηκα να αναρωτιέμαι: Άραγε πόσο μπλε ξοδεύουν οι Έλληνες;
Το πείραμα πέτυχε! Το αγριόσυκο συνεργάστηκε με το αλατόνερο και βγήκε ένα πεντανόστιμο τουρσί Άγριο Σύκο. Όσο λοιπόν υπάρχουν ακόμη άγρια σύκα στα δέντρα, στο προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί εκτός από νόστιμο είναι και πανέμορφο. Ιδανική περίπτωση όχι μόνο για τσιπουρομεζέδες αλλά και για γαρνιτούρα ή για στόλισμα πιάτων.
Στην Τήνο, μία φορά το χρόνο, για μία ολόκληρη εβδομάδα οι επαγγελματίες εστίασης φορούν μαύρα μπλουζάκια με το σήμα Tinos Food Paths για να είναι όλοι ίσοι, ίδιοι και για να τους αναγνωρίζουν οι καλεσμένοι εύκολα. Αρκεί να είναι όλοι ευχαριστημένοι και να απολαμβάνουν τις γεύσεις, τα χρώματα και τα αρώματα του νησιού. Να μη τους λείψει τίποτα. Εθελοντισμός, Φιλοξενία και Γαστρονομική Ταυτότητα! Μαζί! Ενωμένα!
Την αγκινάρα δεν την τρώω! Για να είμαι ειλικρινής πάντα παρίστανα ότι με πονάει η κοιλιά μου για να γλυτώσω από το πιάτο ημέρας, του σπιτιού. Ευτυχώς ξεγλιστρούσα με μία τηγανιά πατάτες. Έφτασα 40 χρονών για να κάνω ένα ταξίδι στην Τήνο, στο νησί της αγκινάρας και να έρθω αντιμέτωπη με τα παιδικά μου τραύματα. Αυτά, της αγκινάρας.
Ο Νερουλάς ήταν ένας μεροκαματιάρης άνθρωπος που έβγαζε το ψωμί του πουλώντας νερά στα σπίτια.
Τι συμβαίνει όταν συνδυάσεις βρώσιμα άνθη, αυτά τα μικρά, χρωματιστά θαύματα από αυτά που χαρίσει απλόχερα την άνοιξη η φύση, με ένα ή και δύο παραδοσιακά υλικά; Συνθέτεις ένα γευστικό πίνακα, σαν ζωγραφική και δημιουργείς τη ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΆΝΟΙΞΗΣ.
Τώρα που είναι άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν και οι καρποί δεν έχουν ακόμη ωριμάσει φτιάξε δροσερό πέστο με τσάγαλα και αρωμάτισέ το με άνθη από πασχαλιές. Ναι! Πασχαλιές. Ναι, είναι βρώσιμες! Ναι! Ανώριμα, μωρά αμύγδαλα. Τα τσάγαλα.
Το άρωμά της ξυπνάει μνήμες παιδικών χρόνων, η νοστιμιά της κάνει τα γλυκά κουταλιού να ξεχωρίζουν, τα ροζουλιά άνθη της στολίζουν τις αυλές στην επαρχία. Οι βοτανολόγοι τη συστήνουν για την καταπολέμηση του στρες. Λογικό. Πιάσε ένα φύλλο, τρίψε το με απαλές κινήσεις στα χέρια σου και μετά πάρε την πιο βαθιά σου ανάσα. Άφησε το άρωμα που σου χαρίζει απλόχερα η φύση να ηρεμίσει την ψυχή σου. Είναι η Αυτής Μεγαλειότης Αρμπαρόριζα και υποκλίνομαι στην αφεντιά της.
μαζεύω κουκουνάρια σαν σύγχρονη κοκκινοσκουφίτσα για να φτιάξω γλυκό κουταλιού. Ναι! Γλυκό κουταλιού κουκουνάρι. Φυσικά και τρώγονται.
Τα παραδοσιακά πασχαλινά γλυκά Τηνιακά τυροπιτάκια είναι μικρά γευστικά κοσμήματα που δίνουν χρώμα, άρωμα και γεύση στις Άγιες Ημέρες του Πάσχα. Το τηνιακό “πέτρωμα” παίζει ουσιαστικό ρόλο στη γεύση αλλά η μαεστρία στο δίπλωμα της πιέτας κλέβει τα φώτα της παράστασης. Τρανταχτό δείγμα γευστικής κληρονομιάς, που περνάει από γενιά σε γενιά και καθρεφτίζει το κανάκεμα της πρώτης ύλης, την αγάπη για τη μαγειρική και την ζεστασιά της κυκλαδίτικης φιλοξενίας.
Η παράδοση θέλει την Κυριακή των Βαΐων να τρώμε ψάρι. Τους λόγους δεν χρειάζεται να σας τους πω γιατί θα τους βρείτε με μία γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο. Άλλωστε η δική μου ιστορία είναι αλλιώτικη. Είναι η ιστορία που φτιάχνουν οι παρέες. Ή ακόμη καλύτερα τα φαγητά που φτιάχνουν οι παρέες.
Κουράστηκα, βαρέθηκα και Θέλω να πάω σπίτι μου. Ήρθα να σας αποχαιρετίσω γιατί δε θα ξαναέρθω.
Ήταν η μικρότερη πελάτισσα της Πυλιακής γης, μόλις 5 χρονών. Κάθε απόγευμα, μετά το κολυμβητήριο που ήταν απέναντι από το εργαστήριο μου, ερχόταν με τους γονείς της. Αγόραζε φρεσκοφουρνιστά κουλουράκια για το σχολείο.
Εκείνο το απόγευμα την είδα για τελευταία φορά. Το εννοούσε…