Κάθε φορά που αλλάζει η εποχή μου αρέσει να περπατάω στο Άλσος Συγγρού και να ψάχνω τα μικρά θαύματα της φύσης. Τα άγρια λουλούδια που δίνουν χρώμα, θετική ενέργεια και ζωντάνια στη μουντή καθημερινότητα της πρωτεύουσας, ακριβώς δίπλα στην πολύβουη λεωφόρο Κηφισίας. Μέσα φθινοπώρου και εμφανίστηκαν τα κυκλάμινα. Αυτά τα εύθραυστα και υπερευαίσθητα αυτοφυή διαμάντια έχουν απλωθεί κάτω από τα πεύκα, τις βελανιδιές και τα κυπαρίσσια. Δίπλα στα αμπέλια, στις πέτρες ή και στα ξέφωτα. Πότε μόνα τους, πότε σε ζευγάρια, πότε σε μεγάλες ομάδες.

(περισσότερα…)

Στην Πύλο φέτος κάτι αλλάζει. 190 χρόνια μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου γίνεται αναπαράσταση και το λιμάνι φοράει τα γιορτινά του. Παρατηρώ τις σελίδες των συντοπιτών μου στο  Facebook και με χαρά βλέπω όλα τα στάδια των εργασιών. Διάλεξα μερικές αναρτήσεις που με εντυπωσίασαν και μαζί με κάποιες χρήσιμες πληροφορίες, τις μοιράζομαι μαζί σας.
Τα Ναυαρίνια 2017 μόλις ξεκίνησαν! Χρόνια μας Πολλά!

(περισσότερα…)

Στην Καλαμάτα πήγα πρώτη φορά το 1986, όταν πήρε μετάθεση λόγω τηςδουλειάς του ο πατέρας μου και έζησα εκεί 8 ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή χρειάστηκαν για να τελειώσω το σχολείο. Έχω κρύψει στην καρδιά μου τα γέλια, τα δάκρυα, τις χαρές, τα φεγγάρια, τις κραιπάλες και τους φίλους.  Αυτές τις στιγμές τις κρατάω για μένα. Μαζί σας όμως θέλω να μοιραστώ ένα απολαυστικό απόγευμα μιας φθινοπωρινής Δευτέρας που βρέθηκα εκεί για επαγγελματικούς λόγους, σχεδόν 25 χρόνια μετά.

(περισσότερα…)

Είναι μικροί, αφράτοι και αρωματικοί κουραμπιέδες. Για αυτούς τους λιλιπούτειους κουραμπιέδες της Πυλιακής γης θα μπορούσα να γράφω για ώρες αφού είναι μια συνταγή που πέρασε από την ανδριώτισσα γιαγιά, στη μητέρα μου και μετά σε μένα και την αδερφή μου.

(περισσότερα…)

Όταν γεννήθηκε η αδερφή μου, η γιαγιά μου θύμωσε στον πατέρα μου γιατί γέννησε κορίτσι. Βλέπεις ήταν ο αγαπημένος της γιος και το πρώτο παιδί έπρεπε να είναι αγόρι. Όταν γεννήθηκα εγώ του είπε με κοφτερή φωνή “Εσύ δεν ξέρεις να κάνεις παιδιά”.  Έκτοτε ο πατέρας μου έχει δημιουργήσει ένα φανταστικό γιο, τον Γιωργάκη. Γιατί αν είχε καταφέρει να κάνει γιο θα έπαιρνε φυσικά το όνομα του παππού μου. Με αυτό τον τρόπο πίστευαν ότι διαιωνίζεται το είδος, η οικογένεια, το επίθετο. Το γενεολογικό δέντρο θα είχε πιο φουντωτά κλαδιά .

(περισσότερα…)

Η Κατερίνα Ρεμούνδου, η δική μας Τάτα όπως την αποκαλούμε οι φίλοι της, έχει βαθιές γνώσεις της ανδριώτικης κουζίνας, επιλέγει τα καλύτερα υλικά από το νησί της και αγαπάει να μαγειρεύει αξιοποιώντας τη λύρα, δηλαδή την κολοκύθα. Τόση είναι η αγάπη της που ετοιμάζει ξεχωριστό βιβλίο με συνταγές βασισμένες στη λύρα (κολοκύθα).

(περισσότερα…)

Η λέξη σβάρνα  έχει Σλάβικη προέλευση και είναι η ονομασία ενός γεωργικού εργαλείου που χρησιμοποιούσαν τα παλιά χρόνια οι αγρότες για το αλώνισμα.

(περισσότερα…)

Ήμουν τυχερή που πέρασα πολλά χρόνια  με τους δύο παππούδες και τις δύο γιαγιάδες γιατί έζησα μαζί τους στιγμές που έμοιαζαν συνηθισμένες αλλά αποδείχθηκε στην πορεία ότι ήταν σπάνιες και πολύτιμες. Και αυτό το συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα καθώς μεγαλώνω γιατί το συναντώ σε απλά θέματα, σε μία εκδρομή, σε μία παρέα,σε μία κουβέντα. Να! Έτσι το έπαθα και τις προάλλες σε μια κουβέντα που είχα με την Κατερίνα Ρεμούνδου που μαγειρεύει στου Ζοζέφ. Μια ερώτησή της ήταν αρκετή για να αλλάξει το πρόγραμμα όλης της εβδομάδας. – “Το ματς το θυμάσαι; Το γνωρίζεις;“.

(περισσότερα…)

Ο Αγωγιάτης είναι σήμερα με λίγα λόγια ο φορτηγατζής. Φυσικά είναι επικίνδυνο να ταυτίσουμε ακριβώς τον αγωγιάτη με τον φορτηγατζή για πολλούς λόγους. Ο φορτηγατζής φορτώνει λόγω των μεγάλων ποσοτήτων το εμπόρευμα με εργάτες ή γερανούς. Ο καημένος ο αγωγιάτης είχε τον εαυτό του, το ζώο του και αν θες και το σκύλο του.

(περισσότερα…)

Ένα σύγχρονο γλυκό όπως το γλυκό κουταλιού ελιά, εύκολο στο μαγείρεμα και ευχάριστο κέρασμα στους καλεσμένους.  Συνοδεύει επίσης ευχάριστα ποικιλίες τυριών, φρουτοσαλάτες ή λευκές κρέμες και γιαούρτι.

(περισσότερα…)

Η μονάκριβη κόρη μου λοιπόν, πιστεύει ότι μπορεί να ζει μόνο με σοκολάτα, γεγονός που μας φέρνει σε συνεχή διαμάχη. Στο πάρτι των γενεθλίων της, που θα έσβηνε τα κεράκια για τα 12 χρόνια της, είχα ένα σοβαρό λόγο να μην της χαλάσω το χατήρι. Θέλαμε να φτιάξουμε για πρώτη φορά μαζί στο σπίτι την τούρτα με τις αγαπημένες τις λιχουδιές. Σοκολατένιο κέικ, πραλίνα φουντουκιού και σοκολατένια γλυκίσματα, φουλ της σοκολάτας δηλαδή.
Φτιάξαμε μια πανεύκολη τούρτα, αδιανόητα λαχταριστή και τα επιφωνήματα όταν εμφανίστηκε δεν είχαν σταματημό.

Το σπίτι μοσχοβόλησε σοκολάτα, φωνάζαμε η μία στην άλλη να μην κλέβει σοκολατάκια και τελικά η μονάκριβη ήταν τρισευτυχισμένη <3

(περισσότερα…)