Το λιγκουίνι με ντομάτα θέλει κάπαρη. Φέτος ταξίδεψα στην Τήνο και έφερα μαζί μου ωραιότατη κάπαρη στο αλάτι (Όχι σε άρμη) και μοσχοβολιστή ρίγανη που τη φυλάω σαν θησαυρό. Με αυτά τα δυο και ντομάτα, λάδι και χοντρό αλάτι έφτιαξα μια μακαρονάδα σκέτο ποίημα.
Μία ακόμη πίτα από τις πολλές που θα ακολουθήσουν εδώ μέσα γιατί τις λατρεύουμε γιατί μπορούν να γίνουν ορεκτικό, κυρίως πιάτο, σνακ. Θέλουν λίγη δουλίτσα αλλά για σένα που αγαπάς την κουζίνα και το καλό φαγητό δεν είναι τίποτα.
Σκέψου ότι μπορεί να την πάρεις μαζί σου στη δουλειά, να τη δώσεις στο βλαστάρι σου στο σχολείο, χα! ή ακόμα να καμαρώσεις στους φίλους σου για την τέχνη σου. Ποιος δεν αγαπά το καλό φαγητό άλλωστε.
Σε λίγες μέρες θα βρεθώ στην βάπτιση του πρώτου μου εγγονιού…κι ο τύπος αυτός θα με “βοηθήσει” να ξαναβρεθώ στην όμορφη Σύμη!! Το όνομά του θα το πάρει στον Πανορμίτη γιατί, δεν ήταν και τόσο σίγουρο πως θα τον είχαμε ανάμεσά μας….
Πάμε πίσω στο χρόνο για να φτάσουμε στο σήμερα. Πάμε στην Αρχαία Ελλάδα για να φτάσουμε στην Ορθοδοξία και στους στίχους του Γκάτσου για την μυρτιά. Γιατί η χώρα μας…
Έρωτας με την πρώτη ματιά!
Έτσι ένιωσα όταν πρωτοαντίκρισα το σύρμα, γιατί με το βελονάκι υπήρχε ήδη επαφή!
Αυτή η μανία μου να αποθηκεύω φρούτα και λαχανικά σε βαζάκια μ’ έχει βγάλει ασπροπρόσωπη πολλές φορές. Μπορεί να είναι αλείμματα, μαρμελάδες, πίκλες. Ανάλογα τα κέφια και ανάλογα τι βρίσκω φρέσκο και λαχταριστό κάθε εποχή στον πάγκο της λαϊκής.
Τις τελευταίες 15 ημέρες έφτιαξα 4 διαφορετικά βαζάκια και θα τα περιποιηθώ καταλλήλως με τους φίλους μου στις επόμενες τσιπουροποσίες ή κρασοκατανύξεις που θα οργανώσουμε.
Φασολάκια φρέσκα, ντομάτες φουσκωτές, μωβ και άσπρα σκόρδα ακόμη και κοντοστούπικα αγγούρια.
Ξεκινάω την καταγραφή με τη σειρά που τα έφτιαξα κι εσείς κρατήστε σημειώσεις.
Υπάρχει συνταγή; Επαγγελματίας. Ουσιαστικό.
Αυτή η λέξη δημιουργεί πάντα σύγχυση στο μυαλό μου κι είναι καιρός τώρα που θέλω να μοιραστώ τις απορίες και τις σκέψεις μου. Δεν θέλω να αναλύσω σε βάθος ούτε να γράψω κοινωνιολογικές αράδες που δεν τις κατέχω άλλωστε.
Βλέπω γύρω μού προ και μετά κρίσης επαγγελματίες να έχουν σταθερή πτωτική ή ανοδική πορεία. Που οφείλεται αυτό, ενώ όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να αντέχουν στο χρόνο και κάποιους άλλους με τις ίδιες ή ακόμη καλύτερες προϋποθέσεις να φτάνουν στην καταστροφή;
Τους ανθρώπους που δημιουργούν τους θαυμάζω. Αυτούς που σαν βασικό εργαλείο δουλειάς έχουν τα ίδια τους τα χέρια και βοηθό ένα πινέλο, έναν τροχό, ένα ψαλίδι, ένα φρούτο, ένα ξύλο, μια κλωστή, λίγο πηλό, μια πέτρα.
Αυτούς τους ανθρώπους που κατασκευάζοντας αντικείμενα, παράγουν πολιτισμό.
Υπάρχει μια λεπτή κλωστή που χωρίζει την παράδοση από τους νεοτερισμούς. Ειδικά στα γλυκά κουταλιού.
Παραδοσιακό γλυκό κουταλιού ονομάζεται οτιδήποτε προέρχεται από τις παλαιότερες γενιές, κυρίως τις νοικοκυρές στην προσπάθειά τους να συντηρήσουν φρούτα για το χειμώνα, να αξιοποίησουν στο 100% τα αγαθά του νοικοκυριού τους ή απλώς να έχουν αποθηκευμένα κεράσματα για τον ξαφνικό επισκέπτη.
Περίεργο θέμα οι ανθρώπινες σχέσεις. Άραγε πόσοι φιλόσοφοι έχουν αναφερθεί σ’ αυτές. Πόσα βιβλία έχουν γραφτεί και πόσοι καναπέδες ψυχολόγων έχουν λιώσει στην προσπάθεια να τις αναλύσουν διεξοδικά και εν τέλει θεραπευτικά.
Μέσα στις 3 πρώτες εβδομάδες στο #metomati έχουμε καταγράψει συνταγές, ταξίδια, ανθρώπινες σχέσεις, εμπειρίες και όμορφες εικόνες. Γιατί η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Που μπορούν να παίζουν όλοι ανεξαρτήτου φύλου ή ηλίκας.
Το ότι κυκλοφορεί και σε επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια το γνωρίζατε; Και μάλιστα Ελληνικής κατασκευής!