Θυμάμαι ότι δάγκωνα έναν μπεζέ κι έπαιζα με κάθε μπουκιά στον ουρανίσκο μέχρι να διαλυθεί ο αφρός. Μπεζέδες ή μαρέγκες, Πες τε τους όπως θέλετε . Αφράτοι να είναι. Αφράτοι και αδιανόητα ζαχαρένιοι. Με το ένα χέρι δάγκωνα και με το άλλο έκανα την παλάμη μου “πιατάκι” μην τυχόν και λερωθώ.
Σκέφτηκες ποτέ πόσα πολλά και υπέροχα φαγητά μπορείς να φτιάξεις με μια ντομάτα; Μη σκεφτείς. Άπειρα! Σκέφτηκες όμως ποτέ πόσες ποικιλίες ντομάτας υπάρχουν στον πλανήτη
Επέλεξα ένα ποίημα από το πρώτο βιβλίο ποίησης της δασκάλας που είχα στην ΣΤ΄ Δημοτικού, κυρίας Μαρίκας Συμεωνίδου με τίτλο Με τα μάτια των άλλων .
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως να μορφοποιήθηκε προσωρινά στο πρόσωπο του αείμνηστου Νίκου Κούρκουλου αναφώνησε στις χώρες μέλη: όχι άλλο κάρβουνο!
Όταν σκέπτομαι την λέξη έρωτας… πάντα στο μυαλό μου έρχεται το γράμμα Μ. Όχι από τα μωρά αγγελούδια του Ραφαήλ, ούτε από τις εννέα Μούσες που τόσο πολύ τον υμνούσαν, αλλά από το Μωσαϊκό…
Υγεία και κατοικίδια πάνε μαζί; Όταν επρόκειτο να αποκτήσω το πρώτο μου παιδί, συγγενείς και φίλοι αντιμετώπιζαν με τρόμο το γεγονός ότι το βλαστάρι μου θα γεννηθεί σε σπίτι στο οποίο θα συμβίωνε με ζώα. Συγκεκριμένα, με ένα Λαγωνικό του Αφγανιστάν, ένα Ντόμπερμαν και έναν κεραμιδόγατο. Είναι προφανές ότι οι φυλές δεν ήταν το ουσιώδες θέμα. Οι αναφορές ήταν συνοπτικές: Τα βρομόσκυλα και ο ψωφόγατος. Πιθανότατα ούτε καν το θέμα υγείας ήταν το σημαντικό. Απλά, η ανάγκη παρέμβασης βρήκε τον δρόμο έκφρασης μέσα από τα κατοικίδια.
Βαρένικα, ραβιόλια… Λίγο αλεύρι, λίγο νερό και κάθε τόπος ανάλογα με το τι διαθέτει, φτιάχνει και βαφτίζει το δικό του ζυμαρικό. Φρέσκο, βουτυράτο, γεμιστό, στρογγυλό, τετράγωνο, φωλίτσα…
Μπορείς να τα πεις και λαδοκούλουρα κανέλας με κρασί ή κρασοκούλουρα κανέλας με ελαιόλαδο αφού η αναλογία είναι ίση.
Ξύπνησα πρωί με διάθεση να γράψω για ναούς. Τι ποιό λογικό να ξεκινήσω από την Σαγκράδα Φαμίλια.
Άσχετα με το αν ασπάζομαι κάποια θρησκεία ή όχι οι Ναοί ήταν πάντα χώροι που με καθήλωναν. Από τον χαμηλότερο που έχω μπει σκυφτή, μέχρι τον ψηλότερο που το κεφάλι μου κοίταζε τον ουρανό, ανεξαρτήτως αν αυτός ήταν χριστιανικός, καθολικός ή ακόμη και τζαμί, το δέος και η αίσθηση της γαλήνης ήταν η ίδια.
Ο έρωτας περνάει από το στομάχι λένε και είναι γεγονός: Γαρίδες κάρυ…
Εμένα με χτύπησε κατακούτελα με τις κουτάλες και όχι με τα βέλη του.
Σου έχει τύχει ποτέ να βιώνεις κάτι ας το πούμε “παράπλευρα” και μετά από μήνες να αποκωδικοποιείς τι είναι αυτό που πέρασε από τα μάτια σου; Το έπαθα με τον Τριπόταμο της Τήνου.
Ευτυχώς υπάρχουν κάτι φωτογραφίες στο κινητό μου, όχι καλλιτεχνικές, ούτε με σωστά κάδρα που με βοηθάνε να επεξεργαστώ κάποια δεδομένα. Μάλλον τις έβγαλα τυχαία γιατί βρέθηκα εκεί για άλλο λόγο.